Σύγχρονος χορός

Η ιστορία του σύγχρονου χορού ξεκίνησε στην Αμερική στα τέλη του 1920 ως μία μορφή αντίδρασης στις αυστηρές δομές του μπαλέτου. 

Η γυναίκα που έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονο χορού θεωρείται από πολλούς ότι ήταν η Isadora Duncan. Η Duncan απέρριψε τους κανόνες που επέβαλλε το μπαλέτο στην τεχνική εκτέλεση των βημάτων, στην ενδυμασία και στο στήσιμο των χορευτών, θεωρώντας ότι έρχονταν σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση. Έχοντας αρκετούς υποστηρικτές, ίδρυσε την δική της σχολή χορού στην οποία δίδασκε η ίδια ενθαρρύνοντας τους μαθητές της να χρησιμοποιούν τον χορό ως μέσο έκφρασης και ελευθερίας. 

Το μπαλέτο του 19ου αιώνα είχε αρχίσει να χάνει την προηγούμενη λάμψη του, έτσι πολλές χορεύτριες ακολούθησαν τα βήματα της Isadora απορρίπτοντας το κλασσικό μπαλέτο και υιοθετώντας τον σύγχρονο χορό. Μερικές από τις πιο σημαντικές χορεύτριες που επηρέασαν την εξέλιξη του σύγχρονου ήταν η Helen Tamiris, και η Martha Graham.

Η Helen Tamiris υπήρξε χορεύτρια του Metropolitan Opera Ballet, αλλά στράφηκε στον σύγχρονο όταν γνώρισε την μέθοδο της Duncan. Η ίδια πίστευε ότι κάθε χορευτής πρέπει να χρησιμοποιεί τα δικά του εκφραστικά μέσα στον χορό και γι' αυτό δεν ανέπτυξε κάποιο προσωπικό στιλ ή τεχνική.

Η Martha Graham η οποία δημιούργησε την δική της γλώσσα σώματος για να εκφράσει το πάθος, την οργή και την ανθρώπινη ευτυχία. Στήριξε τον χορό της στις φυσικές κινήσεις του σώματος, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην σύσπαση και την χαλάρωση των μυών, με αποτέλεσμα οι κινήσεις της να είναι κοφτές και δυναμικές.

Από το 1980 και μετά ο σύγχρονος χορός δέχτηκε επιρροές από την κουλτούρα της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης και εξελίχθηκε σε θεατρικό στιλ που επηρέασε και άλλα είδη χορού, όπως το μπαλέτο και τους ballroom χορούς. 

Η καλλιτεχνική διευθύντρια του Tanztheater Wuppertal (ιδρύθηκε το 1973) θεωρείται η «ιέρεια» του σύγχρονου χοροθεάτρου. Γεννημένη στις 27 Ιουλίου 1940 στη βιομηχανική πόλη Ζόλιγκεν της Γερμανίας,η Πίνα Μπάουςξεκίνησε να χορεύει σε μικρή ηλικία. Στην αρχή από χόμπι,ανάμεσα στα τραπέζια της οικογενειακής επιχείρησης.Σύντομα η ασυνήθιστη σωματική ευελιξία της την έστρεψε στην Ακαδημία Χορού Folkwang στο Εσεν,με διευθυντή τον Κουρτ Γιος.Το 1959 κέρδισε τριετή υποτροφία για την Juilliard School της Νέας Υόρκης. Τραυματική εμπειρία,αλλά έφερε την Μπάους σε επαφή με μεγάλους δασκάλους (Χοσέ Λιμόν,Αντονι Τούντορ).Ο Τούντορ ώθησε την Μπάους στα χορευτικά της όρια και επιστρέφοντας στη Γερμανία έγινε η βασική χορεύτρια του Jooss΄s Folkwang Βallett για επτά χρόνια- ως την πρώτη χορογραφική της προσπάθεια το 1968.